Glad en gelanceerd

Toen ik vanmorgen vroeg om half zes de deur uitstapte voelde ik het gelijk: het is glad! De straten bleken bedekt met een laag bestaande uit een mengsel van ijzel en hagel. Het rijden over deze laag ging gepaard met een behoorlijk luid gekraak. Vooral op asfalt was het spekglad. Wegrijden moest met beleid gebeuren, want de Kojak achter had weinig grip op het asfalt, of beter gezegd het ijs. En eenmaal op snelheid gold het zelfde voor het remmen. Zo gebeurde het een aantal keren dat ik al slippend een kruispunt passeerde, waar ik eigenlijk af had willen slaan. Gelukkig is het vrijdagochtend vroeg erg rustig. Op tijd remmen voor kruisingen dus. Zonder verdere problemen bereikte ik Rhoon.

In Rhoon is de Rijsdijk al een aantal dagen afgesloten. Zodoende heb ik al een aantal keren van mijn vaste ochtendroute moeten afwijken. Zo ook nu weer. Op zich geen probleem, want dit is een route die ik 's middags ook rijd, maar dan in omgekeerde richting natuurlijk. En dat is toch anders. Het fietspad dat begint op de Groenedijk komt uit op de Abel Tasmanstraat. Vlak voordat ik rechtsaf de Abel Tasmanstraat op wilde rijden was ik erg gefocust op de verkeerssituatie. Net op het moment dat ik rechtsaf wilde slaan lag ik van het ene op het andere moment op het asfalt :(. Auw. Ik voelde een schrijnende pijn op m'n arm en heup. De trike lag op zijn rechter kant. Bleek ik over een neergeklapte klappaal gereden te zijn! Stom, want ik weet al tijden dat dit paaltje daar staat of ligt. Aan de andere kant, ik kwam nu van de andere kant aangereden en het paaltje zit vanaf die kant kennelijk nog niet in mijn systeem. Daarbij komt dat zo'n neergeklapte klappaal ook niet bepaald een eye catcher is.

Na weer overeind gekrabbeld te zijn heb ik de trike weer op z'n pootjes gezet. Tijdens een korte inspectie kon ik geen mankementen aan de trike ontdekken. De wielen stonden nog recht, er zat geen slag in de wielen, geen kapotte spaken, geen kromme stuurstangen of kapotte kabels, niets van dat alles. Dus ben ik weer op pad gegaan. Na Rhoon was de ergste gladheid over. Alleen in Vlaardingen was het nog oppassen geblazen. Zonder verdere kleerscheuren kwam ik tegen zevenen op m'n werk. Daar bleek dat ik wat schaafwonden aan de valpartij had overgehouden.

Klappaal alias lanceerbasis
Aangrijpingspunt

Tijdens de rit naar huis scheen er een lekker zonnetje. Afgezien van op enkele plekken in de schaduw was er van gladheid geen sprake meer. Bij het paaltje op de Groenedijk ben ik nog even gestopt voor een soort reconstructie. Op de eerste afbeelding heb ik met een rode pijl mijn rijrichting aangegeven ten op zichte van de paal. De paal waarmee ik te maken had is exact van hetzelfde type als weergegeven op de foto.

Omdat de trike op zijn rechter kant lag moet ie aan de linker kant omhoog zijn geduwd. Ik ben er van overtuigd dat ik niet met het linker voorwiel over het paaltje ben gereden want dan had ik ongetwijfeld een flinke slag in dit voorwiel gehad, een paar gebroken spaken en/of had het wiel uit het lood gestaan. De ruimte tussen het wiel en de centrale framebuis kan het ook niet geweest zijn. De grondspeling op die plek is voldoende om over het neergeklapte paaltje heen te rijden. Blijft de centrale framebuis dus over. Van voor naar achter gezien kun je zien dat de grondspeling snel afneemt. Rij je met die framebuis over een neergeklapte paal dan komt er een moment dat de paal de framebuis raakt en door de eigen snelheid zo snel omhoog duwt dat je dus als het ware gelanceerd wordt. Dat de trike na lancering op z'n rechter kant lag komt waarschijnlijk doordat ik naar rechts hing vanwege het nemen van de bocht en/of dat het hart van de framebuis iets naar rechts gepositioneerd was ten op zichte van het hart van de paal.

Thuis heb ik tijdens het onderhoud geen schade van belang kunnen ontdekken. De enige zichtbare gevolgen waren wat schrammen op het rechter spatbord. Al met al ben ik er dus heel goed van afgekomen :)

Km. stand: 20.551

Winter

Shimano MW81
Shimano MW81
Agu TEC2 handschoenen
Parallelweg richting Maasland

Toen ik vanmorgen naar m'n werk vertrok was het met -10°C voor barendrechtse begrippen erg koud. Doordat er nauwelijks wind stond voelde het niet heel erg koud aan. Dat het niet zo koud aanvoelde is echter ook te danken aan de Shimano SH-MW81 Winter schoenen en de AGU TEC2 handschoenen.

De Shimano SH-MW81 Winter schoenen draag ik nu voor de tweede winter. Net als in de vorige winter hebben deze schoenen ook in deze winterse periode mijn voeten goed warm gehouden.

De AGU TEC2 handschoenen heb ik aan het begin van deze winter aangeschaft. Deze handschoenen heten wind- en waterdicht te zijn. Maar warm dat ze zijn! Ze houden mijn handen zo warm dat ze zelfs bij -10°C of bij een ijzige oostenwind nog zweten! Hoe het met de waterdichtheid in de regen is heb ik nog niet kunnen ervaren. Wel dat zweet dus ook niet naar buiten kan. De handschoenen worden hierdoor den duur vochtig van het zweet. Het nadeel hiervan is dat ze na een paar keer dragen al behoorlijk stinken. Maar koude of gevoelloze vingers heb ik dus niet gehad, en daar ging het mij om.

Op vrijdag werk ik altijd een halve dag. Dat betekent dat ik tegen het eind van de ochtend weer naar huis fiets. Onderweg foto's maken doe ik niet vaak, maar deze keer had ik me voorgenomen wat plaatjes te schieten van het winterse landschap langs mijn woon-werkroute. En zowaar, ik heb me aan dit voornemen gehouden. Voor mij is dat heel wat, want ik ben meer van het doorrijden:). Bij deze dus.

Parallelweg richting Maasland	Groenedijk Rhoon
Essendijk Rhoon	Essendijk Rhoon

Km. stand: 20.171

Naschrift: dit bericht is opgepikt door Steve Greene, een Amerikaanse blogger. Zie dit bericht op trikeasylum.wordpress.com. De reacties zijn ook grappig.

Pekel pleegt aanslag op fietsketting

Dinsdagochtend lag er hier een flinke laag sneeuw (ca. 7 cm). Dinsdag ben ik met de auto naar het werk gegaan. Hoe het toen op de fiets was weet ik dus niet. Met de gedachte dat grip en lekbestendigheid met kou en gladheid zwaarder tellen dan snelheid heb ik 's avonds de Kojak rond het achterwiel vervangen door de Supreme. De Kojaks voor heb ik laten zitten. Drie smalle Supremes is mij te vermoeiend.

Woensdag was een koude dag. Toen ik 's ochtends vertrok gaf de thermometer -8,5°C aan, toen ik 's middags thuis kwam -4,5°C. De wegen en fietspaden op mijn woon-werkroute tussen Barendrecht en Maassluis-West waren, afgezien van enkele stukken fietspad, een weg door een woonwijk, een afgelegen weggetje en een viaduct, vrijwel sneeuwvrij. De inspanningen van sneeuwschuivers en strooiwagens hadden duidelijk hun vruchten afgeworpen.

's Avonds bleek dat de pekel mijn trike had ontzien. De ketting was redelijk schoon gebleven en er was weinig roest te bekennen. De ketting heb ik met een lap schoon gemaakt en gesmeerd.

Vrijdag was andere koek. 's Ochtends bij vertrek was het -2°C, toen ik tegen de middag naar huis ging was het 0°C. Met de wind pal tegen en de Supreme achter was het een zware trap naar huis. Ik kon de snelheid maar met moeite rond de 25 km/u houden.

Na afloop bleek dat de pekel nu wel flink had huis gehouden. Op de foto's is goed te zien hoe de ketting en het achterwiel onder een roestachtige smurrie zaten. De smurrie liet zich overigens makkelijk van de fiets afspuiten met de Gardena drukspuit. De ketting heb ik met diezelfde drukspuit goed uitgespoeld, goed droog gewreven en weer gesmeerd.

Als toetje bleken er deze week 3 spaken in de voorwielen gesneuveld te zijn, twee links, één rechts. Alle spaken zijn net onder de bovenkant van de spaaknippels afgebroken. Het vervangen is een klusje voor morgen.

Km. stand: 19.977

Winter 2010/2011

Een overzichtje van mijn ervaringen met de ICE Vortex 1 - 700 in de winter van 2010/2011.

"Winterbanden". Het vervangen of plakken van lekke banden is geen hobby van me, zeker als dit moet gebeuren in koude, natte en/of donkere omstandigheden. Daarom heb ik na de eerste sneeuwvoorspellingen de Kojaks vervangen door Schwalbe Marathon Plus banden. De Marathon Plus heeft een goede reputatie op het gebied van lekbestendigheid, daarnaast geeft het profiel van de Marathon Plus net wat extra grip bij sneeuw en ijs. Helaas hebben deze banden ook de reputatie dat ze een nadelige invloed hebben op de acceleratie en de snelheid. Zie bijvoorbeeld de ervaringen van andere ligfietsers op http://www.ligfiets.net met de Schwalbe Marathon Plus 35-406 en 35-559. Beide reputaties kan ik bevestigen. Tijdens de afgelopen winter heb ik geen lekke banden gehad, maar het accelereren verliep moeizamer en de kruissnelheid ging naar mijn inschatting met ongeveer 2 km/u omlaag.

17-12-2010 - na een woon-werkrit (1)

Sneeuw. Ook in deze regio is de afgelopen winter veel sneeuw gevallen. Behoudens een weekje vakantie tussen Kerst en Oud en Nieuw heb ik de hele winter door gefietst, dus ook door de sneeuw. Toen ik de ligfiets nog had pakte ik bij gladheid mijn mountainbike. Deze winter heb ik de mountainbike niet gebruikt. Vergeleken met de MTB lijkt het fietsen met de trike door de sneeuw zwaarder te gaan. Met de MTB kun je vaak in een bestaand spoor rijden, terwijl je met de trike vaak een aantal nieuwe sporen aan het maken bent. En naarmate het maken van die sporen meer energie kost en/of de gladheid toeneemt gaat het achterwiel van de trike steeds meer doorslippen. In extreme gevallen liep de snelheid hierdoor terug tot een krappe 10 km/u, en incidenteel moesten bruggetjes en plekken met veel sneeuw lopend bedwongen worden. Het voordeel van de trike is natuurlijk weer dat je geen energie hoeft te steken in het overeind blijven.

17-12-2010 - na een woon-werkrit (2)

Schoonmaken en smeren. Na een rit over gepekelde, natte wegen is het zaak de fiets zo snel mogelijk en zoveel mogelijk van pekel te ontdoen, de ketting schoon te spoelen, te drogen en weer te smeren. Afgelopen winter heb ik dat vaak moeten doen, zo vaak dat ik voor het schoonmaken een Gardena drukspuit heb aangeschaft. Handig om de ketting en rest van de trike gericht schoon te spuiten zonder dat direct alle smeermiddelen in het putje wegspoelen.

AVID BB7 schijfremmen. Uit ervaring wist ik dat de AVID BB7 schijfremmen behoorlijk gevoelig zijn voor de inwerking van pekel. Ze zaten namelijk ook op mijn Nazca Fuego. Met name de zuiger die schuil gaat achter de grote rode verstelknop heeft de neiging door de inwerking van pekel vast te "rotten". Aangroei als gevolg van oxidatie en andere narigheid zorgt er bovendien voor dat de brake pads steeds vaker aanlopen. Om problemen te voorkomen heb ik de remklauwen en de zuigers deze winter twee keer gedemonteerd en schoon gemaakt. Door de schroefraad van de genoemde zuiger bij het monteren van montagevet te voorzien blijven de remmen goed verstelbaar.

Kabels. Het is een aantal keren voorgekomen dat ik ’s morgens de trike pakte en dat één of meerdere rem- of schakelgrepen nauwelijks in beweging te krijgen waren. De oorzaak was bevriezing van vocht in de kabels. Door de kabels met de hand wat heen en weer te bewegen lukte het steeds om de remkabels weer gangbaar te maken. Hetzelfde euvel deed zich voor bij de kabel van de achterderailleur. Het gangbaar maken van deze kabel bleek soms niet of soms maar voor een deel mogelijk, waardoor ik in die gevallen met een gereduceerd aantal versnellingen moest vertrekken. Met de voorderailleur kon ik het gemis van de weggevallen versnellingen redelijk opvangen, en meestal kwamen er gaandeweg weer extra versnellingen beschikbaar.

De buitenkabel van de schakelkabel van de achterderailleur bestond in eerste instantie uit twee delen, onderbroken door een stukje zonder buitenkabel. Om het binnendringen van vocht en viezigheid tegen te gaan heb ik deze losse delen na een tijdje vervangen door een buitenkabel uit één stuk, en heb ik het uiteinde bij de achterderailleur voorzien van een sealing.

Draaiverstellers. Het schakelen bleek ook bemoeilijkt te worden doordat de SRAM X5 draaiverstellers niet meer soepel te verstellen waren. Wat me opviel was dat het gaatje voor de doorvoer van de binnenkabel, dat bij een MTB aan de zijkant van de versteller zit, door de positie van deze verstellers op het stuur van de trike aan de bovenkant zit. Hierdoor kan er gemakkelijk water en viezigheid in de verstellers lopen. Daarom heb ik verstellers via die gaatjes ingespoten met siliconenspray waarna ik de gaatjes heb afgesloten met een plugje. Het hielp wel iets, maar van soepel schakelen was pas sprake zodra de temperatuur weer boven de nul graden uitkwam.

Spaaknippels. Na verloop van tijd werd ik regelmatig geconfronteerd met los hangende spaken, zowel in het linker voorwiel als in het achterwiel. Steeds bleek dat de kop van de alu spaaknippel was afgebroken. Een aantal keren heb ik gebroken spaaknippels vervangen. Een lastig werkje, want: wiel uit de fiets halen, band er af, velglint los, spaaknippel er op, spaak op spanning brengen, velglint weer vast, band er op, oppompen en het wiel weer in de fiets plaatsen. Ook heb ik de spaakspanning van alle spaken verhoogd, maar waarschijnlijk was het al te laat want na vijf afgebroken spaaknippels viel me op dat sommige spaaknippels aan de smalle kant begonnen af te brokkelen.

gebroken spaaknippels

Ik had de indruk dat de gebruikte aluminium spaaknippels niet sterk genoeg waren en dat de spaakspanning te snel daalde. Om een lang verhaal kort te maken: halverwege januari - na 1820 km - had ik geen vertrouwen meer in de alu spaaknippels en heb ik ze allemaal vervangen door zelfborgende "DT pro lock standard" spaaknippels van messing. Binnenkort meer hierover op deze blog ...

voorwiellagers na demontage

Voorwiellagers. Na vijf weken met sneeuw en pekel merkte ik dat er veel speling in de voorwiellagers zat. Bij mijn ICE Vortex zijn die lagers niet afgeschermd. Blijkbaar waren de sealings van de lagers zelf niet in staat de pekel volledig buiten de deur te houden, want toen ik ze verving bleek dat ze volledig verroest waren. De voorwiellagers heb ik tegelijk met de spaaknippels vervangen. Wordt vervolgd ...

Stangkoplagers. Half februari bleek er een behoorlijke speling te zitten in de stangkoplagers van het stuur. Een maand later, bij km stand 3344, heb ik de stangkoppen vervangen. Meer over dit onderwerp in een volgend bericht op deze blog ...

ICE support. Over de problemen met de spaaknippels, voorwiellagers en stangkoppen heb ik vrij uitgebreide email contacten gehad met ICE. Het viel me op dat mijn klachten, adviezen en vragen serieus werden behandeld. In het geval van de stangkoppen stuurde ICE me na de probleemmelding zelfs direct een nieuw setje toe.

Resumé. Het fietsen met de trike in winterse omstandigheden is, hoewel soms zwaar, voor mij goed mogelijk gebleken. Mijn ICE Vortex bleek af fabriek niet helemaal klaar te zijn voor een stevige winter. De problemen met de spaaknippels, voorwiellagers en stangkoppen zijn in dat opzicht illustratief. De problemen met de vast gevroren kabels zijn denk ik van algemene aard, hoewel ik dit soort problemen nooit zo sterk ervaren heb als op de trike. Toch eens kijken of daar oplossingen voor zijn.

P.S. Dit bericht is achteraf gepubliceerd op 5-8-2011.