MTB neemt honeurs waar

MTB in ww-configuratie

De afgelopen twee weken heeft de trike in deels ontmandelde staat in z'n stalling gebivakkeerd. De her en der op de trike aangebrachte lak had die tijd nodig om uit te harden en zodoende kon de trike niet rijklaar gemaakt worden. Reden waarom m'n mountainbike de honeurs heeft waargenomen van de trike. Dat wel wel even wennen ...

Het is so-wie-so altijd even wennen wanneer je vanaf de laag-bij-de-vloerse trike overstapt op een rechtop-fiets. Ik heb dan altijd het gevoel alsof ik op een soort rijdende uitkijktoren fiets. Op zo'n uitkijktoren is het uitzicht natuurlijk prima: je kunt veel makkelijker over heggen, hekken, (geparkeerde) auto's e.d. heen kijken, wat het in sommige gevallen weer makkelijker maakt om op het overige verkeer te anticiperen.

Ook het zitvlak moest even wennen. Vanuit het luxe geventileerde kuipstoeltje van de Vortex overstappen op een hard racefiets zadel valt voor de verwende bilspieren niet mee. Maar ik moet zeggen, na een weekje fietsen was m'n achterwerk weer zadel-proof.

De beenspieren dan. Eigenlijk hadden de beenspieren alleen de eerste fietsdag wat moeite met de overstap van de trike naar de MTB. Op weg naar huis werden ze op die dag wat 'kramperig', zonder dat de kramp er overigens echt in schoot. De overige fietsdagen verliepen spier-technisch prima.

Wat ik op de recht-op fiets volledig kwijt was is het gevoel met welke snelheid je bochten kunt rijden. Na in twee weken 346 km op de MTB gefietst te hebben is dat gevoel wel een klein beetje terug gekomen, maar zeker als het wegdek nat is rijd ik bochten nog als een oude krant.

Wat ik de afgelopen tijd ook mooi heb kunnen vergelijken zijn de gemiddelde snelheden op de MTB en op de trike. Sinds april van dit jaar hou ik die bij in een spreadsheet. Op basis van die spreadsheet denk ik dat die weinig verschillen. De wijze waarop die gemiddelde snelheden tot stand komen is wel verschillend. Op de MTB rijd ik wat dynamischer, ga ik af en toe op de pedalen om het tempo te versnellen, en ook het accelereren gaat gevoelsmatig wat sneller. Maar de snelheidswinst die dit oplevert verspeel ik kennelijk weer, bijvoorbeeld in scherpe bochten.

Al met al viel het fietsen op de MTB me helemaal niet tegen. Maar wat er bij mij niet uit te krijgen is, is de angst om te vallen, als het regent of geregend heeft, er modder op de weg ligt, ik door onoplettendheid bijna de berm in fiets, enzovoorts. En die angst heb ik op de trike helemaal niet! Reden waarom ik zo meteen als een speer de trike weer rijklaar ga maken!

Rij-ervaringen

Zoals ik eerder in deze blog genoemd heb was mijn vorige fiets een Nazca Fuego Allround, modeljaar 2009. Zoals uit de onderstaande afbeeldingen blijkt komt de zithouding op de trike redelijk overeen met die op de ligfiets. Ik verwachtte daarom niet zoveel moeite te hebben met het fietsen op de trike.


In eerste instantie viel dat toch een beetje tegen. Ik vond het fietsen met de trike toch een stuk vermoeiender dan op de ligfiets. Bij nader inzien is dat natuurlijk ook wel logisch, want het extra wiel zorgt voor meer wrijvingsweerstand, het bredere frontprofiel zorgt voor meer luchtweerstand en omdat de zithouding toch niet helemaal overeenkwam moesten mijn spieren toch wennen aan de trike. Daar komt bij dat het fietsen op een trike heel anders aanvoelde dan fietsen op een ligfiets:

• op de trike heb je veel meer zijdelingse bewegingen, met name op klinkerwegen zit je vrij onrustig;
• als de weg schuin afloopt zit je op een trike ook scheef;
• in snelle bochten moet je veel meer "hangen";
• het trappen heeft invloed op het sturen, niet heel erg, maar toch;
• de trike heeft drie sporen, iets waar je duidelijk rekening mee moet houden bij het vermijden van obstakels en gaten in het wegdek.
• sommige hindernissen zoals versmallingen en poortjes zijn met een trike lastiger te nemen.

Het bovenstaande rijtje zou je kunnen zien als nadelen. Na verloop van tijd raak je er aan gewend. Belangrijke voordelen van de trike zijn echter:

• geen angst om in bochten en bij gladheid onderuit te gaan;
• geen zorgen bij verkeerslichten om op tijd uit de SPD pedalen geklikt te raken, uitklikken is niet nodig!
• geen evenwichtsproblemen bij het wegrijden;
• de gevolgen van een lekke voorband, in ieder geval bij een stootlek, zijn bij een trike veel kleiner.

De genoemde voordelen dragen allemaal bij aan het ontspannen kunnen fietsen!

Het laatst genoemde voordeel zal ik toelichten. Woensdagochtend 24-11-2010, op weg naar m'n werk, zag ik een flinke steen over het hoofd, en reed er per abuis met m'n rechter voorwiel over heen. Hierdoor werd ik even heen en weer geschud, waarna de betreffende voorband in rap tempo leeg liep. Ik remde rustig af en stuurde de trike gecontroleerd naar de kant van het fietspad. Bij het vervangen van de binnenband bleek het om een stootlek te gaan. Wat een verschil met mijn ervaring met de Nazca Fuego. Toen ik met deze ligfiets de iets uitstekende rand van een betonplaat kruiste, liep de voorband daarna zo snel leeg dat ik, voordat ik goed en wel besefte wat er aan de hand was, de macht over het stuur verloor en met nog hoge snelheid over het asfalt schraapte. De gevolgen: flinke schaafwonden aan lijf en leden, gaten in de kleding, een deuk in het zelfvertrouwen en ook de fiets kwam niet ongeschonden uit de strijd. Oorzaak bleek een stootlek te zijn. Na het vervangen van de binnenband heb ik de ligfiets omgedraaid, ben naar huis gepeddeld, en heb een dag vrijaf genomen om weer bij te komen.

Betekent dit dan dat er fietsende op de trike niets mis kan gaan? Niet helemaal. Af en toe overkomt het me wel eens dat ik bij het nemen van een snelle scherpe bocht vergeet te "hangen", bijvoorbeeld door een onverwachte verkeerssituatie. In die gevallen wil de trike nog wel eens een wieltje oplichten, in een enkel geval voel je zelfs een beginnende kiep-beweging. Tot nu toe hebben mijn schrikreacties goed uitgepakt en kon ik de ingezette kiep-bewegingen neutraliseren. En als de snelheid eens flink oploopt door een stevige wind in de rug dan wil een scherpe bocht er ook wel eens voor zorgen dat je het gevoel krijgt dat je de bocht maar net gehaald hebt. Maar goed, ik zie deze situaties meer als een verkenning van de grenzen van de trike en mijn eigen kunnen.

Tenslotte iets over de snelheid. Inmiddels heb ik nu (31-7-2011) ongeveer 7000 km afgelegd met de trike. Het "triken" heb ik daardoor al aardig in de benen. Vanuit mijn woonplaats fiets ik af en toe een rondje van 72 km door de Hoeksche Waard, een rondje dat ik ook af en toe met de Nazca heb afgelegd. Het is een rondje waar je lekker door kan fietsen en waar je eigenlijk vrijwel nooit hoeft te stoppen.

Rondje Barendrecht - Hoeksche Waard

Grotere kaart weergeven     Download gpx bestand

Met de Nazca reed ik dat rondje in de zomer van 2009 met ritgemiddelden van tussen de 34 en 35 km/u, met de trike deze zomer met ritgemiddelden van 31 à 32 km/u. Duidelijk langzamer, maar toch helemaal niet gek!